خودستایی ممنوع

وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِی ۚ إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّی ۚ إِنَّ رَبِّی غَفُورٌ رَحِیمٌ(53سوره یوسف)

من خود را از گناه تبرئه نمی کنم؛ زیرا نفس طغیان گر، بسیار به بدی فرمان می دهد مگر زمانی که پروردگارم رحم کند؛ زیرا پروردگارم بسیار آمرزنده و مهربان است.

حضرت یوسف که از انبیای مخلص وتجسم توحید است بعد از آن که می فرماید :من در غیاب به او خیانت نکردم وبی گناهی خود را ثابت می کند ،بلافاصله برای دوری ازخودستایی واینکه کسی گمان نکند حضرت ،مسقل وبدون عنایت خداوند از این امتحان ،سربلند بیرون آمد ،می فرماید :من هرگز خود را تبرئه نمی کنم ؛یعنی اگر من گفتم گناهی مرتکب نشده ام ،بدین منظور نیست که نفس خود را منزه وپاک جلوه دهم وبگویم :این من بودم که دامن به چنین خیانتی نیالودم ؛بلکه به این منظور بود که لطف و رحمت خدای را درباره ی خودم حکایت کرده باشم.

پس نتیجه اینکه حضرت یوسف در مقام بیان این حقیقت است که اگر من مرتکب گناه نشده ام ،به دلیل توان شخصی نیست زیرا نفس هر کس ونیز نفس من ،ترغیب کننده به گناه وبدی است ؛پس آلوده نشدن من به گناه ،به توفیق الهی ورحمت او بوده است .